روزنوشت پیاده روی اربعین؛ وقتی عراقی ها به احترام زائران، مسائل اخیر کشورشان را فراموش می نمایند

شور حسین در دل ها چنان می جوشید که با آمدن نام مقدسش به وضوح عشق را در چهره هر یک از آن ها می شد دید. با خودم می اندیشم و می پرسم چند...

روزنوشت پیاده روی اربعین؛ وقتی عراقی ها به احترام زائران، مسائل اخیر کشورشان را فراموش می نمایند

گروه فرهنگی خبرنگاران- زینب مرزوقی؛ همانجا از حرم امیرالمومنین یک سر به سوی کربلا حرکت کردیم. از بازار که گذشتیم موکب های عراقی راستا نجف به کربلا آغاز شدند. دختر بچه هایی که دستمال کاغذی در دستشان گرفته بودند برای زائرین، بچه هایی که عطر در دست داشتند و به زائر عطر تعارف می کردند و حتی نخ و سوزن نذری در این راستا دیدم. از هیچ چیز دریغ ننموده بودند.

فهمیدم اینجا هر کس هر چه دارد از حسین است و برای او. ما که سنی داریم و چند کلاس درس خوانده بودیم در سطح همان سن و سالمان حسین را و نهضتش را سعی نموده بودیم تا بفهمیم، اما قصه دنیای بچه ها فرق داشت، بچه هایی که در موکب ها خدمت میکردند دیگر عقل را در شناخت حسین دخالت نمی دادند، حسین را با قلب های کوچک شان، مثلِ سه ساله اش فهمیده و دوست داشتند. راه زیادی را رفته و حالا در راستا عمود ها افتاده بودیم، قرار بود خودمان را به موکب ایرانی صاحب الزمان برسانیم و یک روز به خادمی افتخاری در آنجا اختصاص دهیم، حالا که حسین به ما نگاه نموده بود ما نباید دریغ می کردیم، کنار جاده ایستادیم تا با تاکسی به مقصد برسیم. از قضا یک تاکسی داخلی نجف برایمان ایستاد، دو جوان نجفی هم در ماشین بودند.

وقتی از آن ها خواستم تا ما را به عمود 828 برسانند در همان ابتدای راه بخاطر لهجه عربی ام پرسیدند که بحرینی هستی؟ گفتم نه. عرب ایران هستم. با همان حالت تعجب آغاز به سوال پرسیدن کردند، درباره دموکراسی و استراتژی های کشور، در همین حین هم با وضعیت کشورشان مقایسه می کردند. بحث داغ تظاهرات این روز های عراق از سر زبان آن ها نمی افتاد. پرسیدم دلیل این اعتراضات چه بود؟ یکی از آن ها گفت: متاسفانه مدیریت کشور به دست احزاب سیاسی افتاده و احزاب تنها به فکر خودشانند یعنی سیستم اداری ما شده است مرکزی برای چپاول و فساد سیاسیون. تنها خواسته ما فروپاشی و حذف هرگونه حزب سیاسی است. می پرسم تمام تان عراقی بودید یا کسی غیر از شما نیز وارد تظاهرات شد؟ او پاسخ می دهد: ابتدا تماممان عراقی بودیم و همه حرف مان نیز همان بود که گفتم، اما با ادامه وضعیت و برخورد شدید پلیس عراق با ما بعضی ها غیر خودی وارد شدند تا از آب گل آلود ماهی بگیرند و اعتراضات را به سوی متشنج کردن فضای منطقه راهنمایی نمایند، از توییت هایی که توسط شهروندان غیر عراقی منتشر شد گرفته تا شایعه ورود نظامیان ایرانی برای سرکوب معترضان توسط العربیه. همه این ها فتنه بود و حتی در بین معترضان هم افرادی نفوذ کردند، اما عشایر و روسای قبایل مان در عراق به احترام زائران حسینی از ما خواستند تا اعتراض ها را متوقف کنیم و سپس پس از اربعین و خروج زائران آن ها را از سر بگیریم. در همان حین گوشی اش را از جیبش در می آورد و در تکمیل سخنانش درباره برخورد پلیس کشورشان با معترضان تصویری را نشانم می دهد که پلیس به سمت معترضان گاز اشک آور پرتاب نموده بود. به عمود مقصد می رسیم، تشکر می کنم و کرایه را می پرسم، اما به هیچ عنوان نمی پذیرند که پولی از ما بگیرند. شب را در موکب صاحب الزمان به صبح می رسانیم، موکبی بزرگ با خدامی بسیار. از من می خواهند تا در تیم رسانه شان قرار بگیرم و از قسمت های مختلف موکب عکاسی کنم. گوشه ای می ایستم، دو مرد مشغول درست کردن شربت در ایستگاه صلواتی موکب بودند، خانمی می آید و از آن ها چیزی می خواهد. آن مرد هم پاسخ می دهد به همکارم که فلانی ست بگو از او اینکار را بخواه. وقتی از واژه همکار استفاده کرد چیزی برایم عجیب، اما دوست دلچسب بود! برای من به عنوان یک مستمع معنایش این بود که با وجود گذشت قرن ها از کشته شدن امام، فرزندان و اصحابش اینجا عشاق آن حضرت گرد هم جمع شده اند برای خدمت به زائرین این حضرت و این خدمت را آنقدر عزیز می دانند که برایشان حکمِ مدالی پر افتخار دارد.

سری به درمانگاه زدم. خانم دکتر جوانی نظرم را جلب می نماید، با او هم صحبت شدم. می گفت: اولین سالی است که برای پیاده روی آمده، از این عمود می گذشت و متوجه می گردد که اینجا درمانگاه دارد، شب را برای استراحت و خدمت در درمانگاه توقف می نماید. برایم جالب بود که هرکس هرگونه می توانست و در هر قالب و حرکتی به زائرین یاری می کرد. آقای دکتر صدراییان مدیر بیمارستان نیکان تهران نیز پای ثابت درمانگاه موکب صاحب الزمان بود، وقتی می پرسم دلش نمی خواست اربعین را در کربلا می بود گفت: زیارت اربعین امری مستحب است، اما خدمت به زائران امام حسین در تخصصم بر من واجب است. سخنش حرفی برای آدم نمی گذاشت.

شور حسین در دل ها چنان می جوشید که با آمدن نام مقدسش به وضوح عشق را در چهره هر یک از آن ها می شد دید. با خودم می اندیشم و می پرسم چند مستکبر و دیکتاتور از ابتدای آغاز نهضت حسین سعی در حذف نامش داشتند؟ یزید در زمان امویان، خلفای عباسی، دیکتاتور های قرن و عصرمان مثل صدام. اما حالا چه کسی مانده است؟ نامِ کدام یک از آن ها میانِ خطوطِ تاریخ برای ابد حک شده است؟ کدام شان وارثِ حقیقی آدم بوده اند؟ بی شک حسین. نامی که هرقدر سعی در محو کردنش داشتند پررنگ تر و رسا تر شد. آنقدر که اکنون دنیا به احترام نامِ او سکوت می نماید.

منبع: خبرگزاری دانشجو
انتشار: بروزرسانی: 2 آذر 1398 شناسه مطلب: 469

به "روزنوشت پیاده روی اربعین؛ وقتی عراقی ها به احترام زائران، مسائل اخیر کشورشان را فراموش می نمایند" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "روزنوشت پیاده روی اربعین؛ وقتی عراقی ها به احترام زائران، مسائل اخیر کشورشان را فراموش می نمایند"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید